Η διάταξη του άρθρου 6§2 του Ν. 3198/55, κατά την οποία: «πάσα αξίωσις μισθωτού περί καταβολής ή συμπληρώσεως της κατά τον Ν. 2112/1920, ή το ΒΔ της 16/18.7.1920 αποζημιώσεως, τυγχάνει απαράδεκτος εφ` όσον η σχετική αγωγή δεν εκοινοποιήθη εντός εξαμήνου αφ' ης κατέστη απαιτητή», αφορά αγωγή περί καταβολής αποζημιώσεως ...

... που οφείλεται σύμφωνα με το Ν. 2112/1920 ή το Β.Δ. της 16/18.7.1920, ήτοι εκείνης που είναι ίση με το σύνολο των αποδοχών τις οποίες θα ελάμβανε ο απολυόμενος μισθωτός κατά τον χρόνο προ του οποίου θα έπρεπε, σύμφωνα με το άρθρο 1 του Ν. 2112/1920, να γίνει η καταγγελία και όχι αγωγή που αφορά πρόσθετη αποζημίωση συμφωνημένη νομίμως, πέραν της οριζομένης από τον ως άνω ν. 2112/1920 (άρθρ. 1 παράγρ. 1 Ν. 2112/20, 361 ΑΚ).

Απόφαση 177 / 2013 (Β1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Β1' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Σπυρίδωνα Ζιάκα, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Βαρβάρα Κριτσωτάκη, Ανδρέα Δουλγεράκη, Νικόλαο Πάσσο και Δημήτριο Κόμη, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 8 Ιανουαρίου 2013, με την παρουσία και του γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Θ. Κ. του Α., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Κωνσταντίνο Πάσχο με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Της αναιρεσίβλητης: Ένωσης Αγροτικών Συνεταιρισμών με την επωνυμία "ΕΝΩΣΗ ΑΓΡΟΤΙΚΩΝ ΣΥΝΕΤΑΙΡΙΣΜΩΝ ΤΡΙΚΑΛΩΝ ΣΥΝ.Π.Ε.", που εδρεύει στα Τρίκαλα και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Νικόλαο Αλεξίου.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 9-2-2006 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Ειρηνοδικείο Τρικάλων. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 93/2007 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 238/2008 του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Τρικάλων. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 12-3-2009 αίτησή του και τους από 10-8-2012 πρόσθετους λόγους.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Βαρβάρα Κριτσωτάκη διάβασε την από 28-12-2012 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε να γίνει δεκτός ο πρώτος λόγος της αιτήσεως αναιρέσεως και οι πρόσθετοι λόγοι αυτής και να απορριφθεί ο δεύτερος λόγος της αιτήσεως αναιρέσεως.

Ο πληρεξούσιος της αναιρεσίβλητης ζήτησε την απόρριψη της αιτήσεως και των προσθέτων λόγων και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Η διάταξη του άρθρου 6 παράγραφος 2 του Ν. 3198/55, κατά την οποία: "πάσα αξίωσις μισθωτού περί καταβολής ή συμπληρώσεως της κατά τον Ν. 2112/1920 ως ετροποποιήθη μεταγενεστέρως, ή το ΒΔ της 16/18.7.1920 αποζημιώσεως, τυγχάνει απαράδεκτος εφ` όσον η σχετική αγωγή δεν εκοινοποιήθη εντός εξαμήνου αφ' ης κατέστη απαιτητή", αφορά αγωγή περί καταβολής αποζημιώσεως που οφείλεται σύμφωνα με το Ν. 2112/1920 ή το Β.Δ. της 16/18.7.1920, ήτοι εκείνης που είναι ίση με το σύνολο των αποδοχών τις οποίες θα ελάμβανε ο απολυόμενος μισθωτός κατά τον χρόνο προ του οποίου θα έπρεπε, σύμφωνα με το άρθρο 1 του Ν. 2112/1920, να γίνει η καταγγελία και όχι αγωγή που αφορά πρόσθετη αποζημίωση συμφωνημένη νομίμως, πέραν της οριζομένης από τον ως άνω ν. 2112/1920 (άρθρ. 1 παράγρ. 1 Ν. 2112/20, 361 ΑΚ). Στην προκείμενη περίπτωση όπως προκύπτει από το δικόγραφο της αγωγής επί της οποίας εκδόθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση ο ενάγων - αναιρεσείων εκθέτει ότι δυνάμει συμβάσεως εξαρτημένης εργασίας αορίστου χρόνου που καταρτίστηκε μεταξύ αυτού και της αναιρεσίβλητης, η τελευταία τον προσέλαβε ως υπάλληλο - διαχειριστή αυτής την 4-10-1980 και εργάστηκε έκτοτε με την εν λόγω ιδιότητα μέχρι την 31-12-2004, οπότε η αναιρεσβλητη προέβη σε καταγγελία της σύμβασης εργασίας του, την οποία ο ίδιος αποδέχτηκε, καταβάλλοντας σ' αυτόν την προβλεπόμενη από το ν. 2112/1920 αποζημίωση των 66.403,48 ευρώ. Ότι με την υπ' αριθμ. 3/7-12-2002 απόφαση της Γενικής Συνελεύσεως των μελών της αναιρεσίβλητης όπως αυτή τροποποιήθηκε με την υπ' αριθμ. 1/8-1-2003 απόφαση του Διοικητικού Συμβουλίου αυτής, λήφθηκε απόφαση για τη χορήγηση κινήτρων οικειοθελούς αποχώρησης των υπαλλήλων που συμπλήρωναν συντάξιμο χρόνο υπηρεσίας μεταξύ των οποίων περιλαμβάνονταν και ο ίδιος (αναιρεσείων) με σκοπό την εξυγίανση της αναιρεσίβλητης, στην περίπτωση δε του αναιρεσείοντος το κίνητρο οικειοθελούς αποχώρησης ανερχόταν στο ποσό των 293,47 ευρώ για κάθε έτος υπηρεσίας πλέον της προβλεπόμενης από το ν. 2112/1920 αποζημίωσης, για το λόγο δε αυτό αποδέχτηκε την καταγγελία της σύμβασής του, ενώ ρητά επιφυλάχθηκε κατά την υπογραφή της εξοφλητικής απόδειξης που αφορούσε την ως άνω αποζημίωση απολύσεως για την καταβολή σ' αυτόν και του ως άνω ποσού των 293,47 ευρώ (100.000 δρχ) για κάθε έτος υπηρεσίας του. Ζητούσε δε να υποχρεωθεί η αναιρεσίβλητη να του καταβάλει συνολικά το ποσό των 7.336,75 ευρώ επικαλούμενος συμβατική υποχρέωση της τελευταίας για την καταβολή του. Με το περιεχόμενο αυτό η αγωγή δεν υπόκειται στην αποσβεστική προθεσμία του άρθρου 6 άρθρου 2 του ν. 3198/1955, σύμφωνα με τα αναφερόμενα στη μείζονα σκέψη, αφού η ένδικη αξίωση του αναιρεσείοντος κατά τα εκτιθέμενα στην αγωγή δεν πηγάζει ευθέως από το ν. 2112/1920, αλλά από την επικαλούμενη συμβατική υποχρέωση της αναιρεσίβλητης. Επομένως το Πολυμελές Πρωτοδικείο Τρικάλων, το οποίο δικάζοντας ως Εφετείο έκρινε ότι η αγωγή είναι απαράδεκτη γιατί παρήλθε η ως άνω εξάμηνη προθεσμία και απέρριψε μετά ταύτα την έφεση που είχε ασκήσει ο αναιρεσείων κατά της πρωτόδικης απόφασης, που είχε κρίνει ομοίως, εσφαλμένα ερμήνευσε την ως άνω ουσιαστικού δικαίου διάταξη του ν. 3198/1955 και ο πρώτος λόγος της αιτήσεως αναιρέσεως, καθώς και όλοι οι πρόσθετοι λόγοι αυτής, αληθώς από τον αριθμό 1 του άρθρου 560 του Κ.Πολ.Δ. είναι βάσιμοι και πρέπει να γίνουν δεκτοί. Κατ' ακολουθίαν πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση και να παραπεμφθεί η υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο δικαστήριο, το οποίο θα συγκροτηθεί από άλλους δικαστές εκτός εκείνων που την εξέδωσαν, σύμφωνα με την αληθή έννοια του άρθρου 580 παρ. 3 του Κ.Πολ.Δ. όπως ισχύει μετά την αντικατάστασή του με το άρθρο 12 παρ. 4 του ν. 4055/2012.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την 238/2008 απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Τρικάλων.

Παραπέμπει την υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο δικαστήριο που θα συγκροτηθεί από άλλους δικαστές. Και

Καταδικάζει την αναιρεσίβλητη στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσείοντος, τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 22 Ιανουαρίου 2013. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 5 Φεβρουαρίου 2013.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ